„Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą;
nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem.
Umacniam cię, jeszcze i wspomagam,
podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.”
Iz 10, 41
Czy wstydzisz się tego, że już nie jesteś taka sprawna, jak kiedyś? Czy wstydzisz się tego, że już nie domagasz, że musisz kogoś prosić o pomoc, bo pewnych rzeczy już nie możesz zrobić sama?
W pewnym momencie życia może przyjść na człowieka wyzwanie zmierzenia się z poważną chorobą. Jest to wyzwanie, które nie jest łatwe i często jest związane z bólem fizycznym oraz psychicznym, ale także z walką, wytrwałością i samozaparciem.
Ale czasem ludzie nie podejmują się tej walki. Wolą poddać się na samym starcie, bo nawet nie zdają sobie sprawy, co mogą zdziałać w tym świecie przez walkę ze swoimi słabościami.
Cierpienia, niedogodności, wysiłek i wszelki trud może być ofiarowany w intencjach innych ludzi.
Chorzy są skarbem tego świata, choć często ten świat ich nie docenia. Często to te ciche ofiary i modlitwy są najbardziej cenne w oczach Boga.
Osoby chore, siostry kontemplacyjne, których często świat nie widzi i nie rozumie – to oni podtrzymują ten świat. Ich modlitwy, ofiarowane trudy, cierpienia, niedogodności, a ty się tego lękasz?
Masz odwagę do tego, by w taki sposób ratować świat?
Ewelina Szot
